Ücret anlaşmazlıklarının önemli kısmı ana maaştan değil, yol ve yemek gibi yan giderlerden çıkar.
Ev hizmetlerinin tümü için “yol her zaman işverenindir” veya “yemek mutlaka ücrete dahildir” şeklinde tek genel kural söylemek doğru değildir. Tarafların anlaşması ve işin niteliği önemlidir.
Hangisi seçilirse seçilsin yazılmalıdır.
SGK'nın 2026 prime esas kazanç açıklamasında yemek parası için günlük 158 TL istisna tutarı yayımlanmıştır.
Bu rakam, “çalışana 158 TL yemek vermek zorunludur” anlamına gelmez. Bu yalnız prime esas kazanç hesabındaki istisna sınırıdır.
> Aylık ücret X TL'dir. Ulaşım gideri ayrıca Y TL ödenir. Çalışma günlerinde yemek işveren tarafından sağlanır.
Yol ve yemekte esas soru “genelde kim ödüyor?” değil, bu işte ne kararlaştırıldı? sorusudur.
Son gözden geçirme: 14 Eylül 2026.
Bir uzman aylık 35.000 TL talep ediyor, diğeri 33.000 TL + 3.000 TL ulaşım istiyor olabilir. İlk bakışta ikinci daha ucuz görünür; toplam maliyet hesaplandığında durum tersine dönebilir.
Bu nedenle karşılaştırmayı “ana ücret” değil “toplam paket” üzerinden yapmak gerekir.
SGK'nın 2026 için açıkladığı günlük 158 TL tutar, prime esas kazanç hesabında belirli yemek yardımlarının istisna sınırıyla ilgilidir. Bu rakam çalışan için zorunlu günlük yemek ücreti değildir.
Bu ayrım yanlış yorumlanırsa hem çalışan hem işveren hatalı beklentiye girebilir.
Ana ücret ile yan hakları ayrı satırda yazmak en iyisidir. Örneğin aylık net ücret, ulaşım desteği ve yemek düzeni ayrı ayrı belirtilebilir.
Tek seferlik hizmette ulaşım bedeli doğrudan teklifin içinde olabilir. Bu durumda uzmanın “yol dahil toplam fiyat” verdiğini açıkça belirtmesi yeterlidir.